Produkcja nowych ślimaków i cylindrów do przetwórstwa tworzyw
Nie każdy zużyty element kwalifikuje się do regeneracji. W przypadku:
- głębokich wżerów korozyjnych,
- uszkodzeń rdzenia,
- zmiany profilu procesu,
- potrzeby zwiększenia wydajności,
zasadna jest produkcja nowego układu plastyfikującego.
Co decyduje o trwałości nowego ślimaka?
Kluczowe parametry:
- dobór materiału bazowego (np. stal do azotowania),
- rodzaj warstwy roboczej,
- kontrola rozcieńczenia przy napawaniu,
- dokładność obróbki (tolerancja h7),
- jakość azotowania (≥ 900 HV).
Nowy ślimak powinien być projektowany pod konkretną aplikację – inne wymagania ma przetwórstwo LDPE, inne tworzywa z włóknem szklanym.
Czy zawsze warto stosować systemy z węglikami wolframu?
Materiały Ni-based z wysoką zawartością WC zapewniają bardzo wysoką odporność na czystą abrazję mineralną.
Jednak w aplikacjach o zmiennych obciążeniach dynamicznych systemy Fe-Cr-Mo mogą oferować korzystniejszy kompromis między odpornością na ścieranie a udarnością.
Dobór technologii powinien wynikać z analizy:
- rodzaju tworzywa,
- zawartości zanieczyszczeń,
- ciśnienia procesowego,
- temperatury pracy.
Dlaczego jakość wykonania jest kluczowa?
W przetwórstwie tworzyw nawet niewielkie odchylenia geometryczne wpływają na:
- stabilność uplastyczniania,
- wydajność linii,
- zużycie energii,
- jakość granulatu.
Dlatego każdy nowy układ plastyfikujący musi być wykonany z zachowaniem rygorystycznych tolerancji geometrycznych i kontroli bicia.